Σκόρπιες σκέψεις για τα WordCamps/Meetups

Τα WordCamps και τα WordPress meetups είναι η γιορτή του WordPress. Τουλάχιστον έτσι τα βλέπω εγώ. Άνθρωποι με ενθουσιασμό και αγαπή, μαζεύονται και συζητούν για την αγαπημένη τους πλατφόρμα. Δεν είναι τρομερό αυτό; Είναι.

Στην Ελλάδα του σήμερα (μάλλον πάντα έτσι ήταν αλλά δεν έχω δεδομένα να το υποστηρίξω) επικρατεί η λογική που λέει πως αν κάποιος προσπαθήσει να βοηθήσει κάποιον άλλον ΔΩΡΕΑΝ, τότε κάτι κρύβεται από πίσω. Υπάρχει στρατηγική, υπάρχει σχέδιο. Πολλές φορές μπορεί και να υπάρχει. Άλλες, όχι.

Προσωπικά πηγαίνω σε όσα περισσότερα WordPress events μπορώ. Τις περισσότερες απλά για να δώσω το παρών και να στηρίξω την προσπάθεια, άλλες για να μοιραστώ τις εμπειρίες μου. Όταν συμβαίνει το 2ο, το κάνω γιατί ίσως κάποιοι, κάπου εκεί έξω να βρουν ενδιαφέροντα αυτά που έχω να πω και ίσως τους βοηθήσουν σε μελλοντικές τους επιχειρηματικές ή προσωπικές WordPress κινήσεις. Ίσως.

Θέλω να πιστεύω πως όλοι όσοι ασχολούνται/συμμετέχουν με/σε αυτά τα events είναι λίγο ονειροπαρμένοι, όπως εγώ. Να “πάρουμε” μαζί μας όσους περισσότερους μπορούμε. Να τους δείξουμε γιατί το WordPress είναι τόσο δημοφιλές και γιατί έχει την μεγαλύτερη και πιο ενεργή κοινότητα του κόσμου. Να τους δείξουμε έναν ακόμα υπέροχο κόσμο. Να τους δείξουμε ευκαιρίες σε μια Ελλάδα με 7ψήφιο αριθμό ανέργων. Να συζητήσουμε μαζί τους. Να συνεργαστούμε μαζί τους. Να αποδείξουμε πως υπάρχει μια κοινότητα όπου όσοι μεταφέρουν τις εμπειρίες τους δεν περιμένουν κάτι και το μόνο που θα λάβουν στο τέλος είναι η ηθική ικανοποίηση και εκείνη τη φωνή που θα ακουστεί μέσα στο κεφάλι τους όταν το event τελειώσει που θα πει “Δε μπορεί, κάποιος, κάτι έμαθε σήμερα. Μακάρι κάποιος να βρήκε κάτι χρήσιμο”.

Γιατί να πάω σε ένα WordCamp/Meetup;

Γιατί θα γνωρίσεις ανθρώπους που χρησιμοποιούν WordPress ή θέλουν να μάθουν περί τίνος πρόκειται. Γιατί θα ακούσεις ομιλίες από ανθρώπους που ζούνε από υπηρεσίες/προϊόντα βασισμένα στο WordPress και θέλησαν να μοιραστούν την εμπειρία τους μαζί σου. Γιατί ακόμα και αν δεν καταλαβαίνεις όλα όσα ακούγονται κάπου εκεί γύρω θα υπάρχει κάποιος να σου εξηγήσει. Γιατί μπορεί να γνωρίσεις μελλοντικούς συνεργάτες. Γιατί μπορεί να συναντήσεις μελλοντικούς πελάτες. Γιατί μπορεί να κάνεις νέους φίλους. Και φυσικά γιατί έχει πίτσα god damn it!

Γιατί να βοηθήσω στη διοργάνωση ενός WordCamp/Meetup;

Αν ζεις από το WordPress δες το σαν ένα τρόπο να πεις ευχαριστώ σε όλους τους εθελοντές που καθημερινά αφιερώνουν χρόνο για να κάνουν το WordPress καλύτερο. Επίσης όσοι ασχολούνται ήδη με τη διοργάνωση τέτοιων συναντήσεων, το κάνουν στον ελεύθερο τους χρόνο οπότε ακόμα και αν δεν έχεις άμεση σχέση με το αντικείμενο, 2 ακόμα χέρια μόνο καλό μπορούν να κάνουν. Σημασία δεν έχει το πως θα βοηθήσεις, αλλά η διάθεση. Πρόσεξε, όπως σε όλες τις κοινότητες, θα πέσεις και πάνω σε ανθρώπους που μάλλον δεν θα ήθελες να έχεις και πολλά πολλά, αλλά όπως φαίνεται το ίδιο το σύστημα αυτούς τους απορρίπτει χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Έτσι, μαγικά, από μόνο του. Φόρεσε λοιπόν ένα χαμόγελο, άσε τα προβλήματα σου στο σπίτι και έλα. Είναι ωραία. Έχει και πίτσα, σου είπα ε;

Ήλθον, είδον και απήλθον. Χαμπάρι δεν πήρα.

Συμβαίνει. Δεν φταίς απαραίτητα εσύ. Μπορεί να φταίει και ο ομιλήτης που ενώ έχει καλή γνώση του αντικειμένου που παρουσιάζει, δεν έχει μεγάλη εμπειρία, well, στο να λέει μια ιστορία. Εδώ, ο δικός σου ρόλος είναι, στο τέλος της παρουσίασης, να σηκώσεις το χέρι και να κάνεις τις 1000 ερωτήσεις. Μέχρι να καταλάβεις. Μέχρι να λυθεί η απορία σου. Μη ντρέπεσαι. Γιατί ντρέπεσαι. Γενικά, δεν ρωτάς. Φοβάσαι να ρωτήσεις γιατί πιστεύεις πως αυτό που θα ρωτήσεις είναι “χαζό” και ίσως κάποιοι γελάσουν. Ας γελάσουν. Αγνόησε τους.

Αν έκανες τις 1000 ερωτήσεις και πάλι δεν κατάλαβες, 99% φταίει ο ομιλητής. Πάλι δεν είναι κακό να πλησιάσεις κάποιον από τη διοργάνωση και να το αναφέρεις. Μια γνώμη μεταφέρεις. Αν τώρα πεις τη γνώμη σου και δεις τον ομιλητή/διοργανωτή να στραβώνει ή να μη δέχεται τη κριτική σου είναι ντιπ μαλάκας οπότε απλά πήγαινε προς το τραπέζι με τη πίτσα και πνίξε τον καημό. Αν ο άλλος δεν μπορεί να καταλάβει ότι μόνο μέσω της κριτικής βελτιωνόμαστε, ε, φάε και μην ασχολείσαι άλλο. Ωραία πίτσα ε;

Θέλω να μιλήσω αλλά και μόνο που το σκέφτομαι, λιποθυμώ. Δύσκολο.

Είναι. Αλλά αν δεν το κάνεις, δεν θα μάθεις ποτέ. Πρέπει να καταλάβεις πως αν έχεις όντως κάτι να πεις, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να προετοιμαστείς και να πας να ροκάρεις. Δεν θα βγάλεις λόγο στο ΝΑΤΟ. Για WordPress θα μιλήσεις σε ένα κοινό που αποφάσισε να είναι εκεί να σε ακούσει. Δεν τους έφερε κανείς με το ζόρι. Ήρθαν. Μόνοι τους.

Και πως να προετοιμαστώ;

Για αρχή φτιάξε μια καφεδάρα, πάρε ένα στυλό, ένα χαρτί και σκέψου το θέμα που θα θίξεις. Αφού το βρείς, σκέψου και σημείωσε τι πρέπει να αποκομίσει κάποιος όταν ακούσει την ομιλία σου. Πρέπει να φύγει με κάτι για. Μετά απλά άρχισε να καταγράφεις, λέξεις, σκέψεις, προτάσεις, όπως σου έρχονται. Προσπάθησε μετά να τα βάλεις σε μια σειρά και να ακούγονται μέσα στο κεφάλι σου σαν μια ωραία ιστορία. Προσπάθησε να κάνεις ένα καλό ξεκίνημα και ένα καλό τέλος (Είναι τα μοναδικά σημεία που έχεις την απόλυτη προσοχή του κοινού σου. Εκεί κάπου στη μέση, ειδικά σαν αρχάριος ομιλητής, θα τους χάσεις αλλά δεν πειράζει). Φτιάξε μια ωραία παρουσίαση με τα βασικά στοιχεία της ιστορίας σου. ΜΗΝ ΓΡΑΨΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΕΚΘΕΣΗ ΙΔΕΩΝ ΣΤΟ POWERPOINT. Kάνε μια πρόβα.

Βγαίνω πίστα. Φέρε το όφωνο.

Όταν έρθει η σειρά σου, ξεκίνα να μιλάς και ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ SLIDES. Μίλα ΠΡΟΣ το κοινό σου. Μη γυρνάς την πλάτη σου. Προσπάθησε να μειώσεις τα εεεε… χμμ… εεεεε… τι ήθελα να πω… στο ελάχιστο. Μίλα δυνατά και καθαρά. Αν κάποιος σε διακόψει μην τρέξεις να τον αρπάξεις από το λαιμό. Ούτε καν να δείξεις ότι έχεις τέτοια διάθεση. Ασ’τον να τρολάρει, απάντησε αν χρειαστεί και συνέχισε. Στο λέω γιατί ένας φίλος μου νιώθει έτσι όταν πετάγεται ένας ξερόλας και τον διακόπτει. Θέλει να δαγκώσει λαρύγγια. Όταν τελειώσεις, δώσε τον λόγο στο κοινό σου. Αν δεν έχουν ερωτήσεις είτε δεν πήραν χαμπάρι είτε έκανες πολύ καλή δουλειά. Δεν θα φανεί στο χειροκρότημα. Γενικά χειροκροτούμε επειδή χειροκροτούν και οι υπόλοποι οπότε δεν αποτελεί metric, μην το λάβεις σαν ένα.

Όταν με το καλό η Οδύσσεια τελειώσει πήγαινε προς το τραπέζι με την πίτσα. Αξίζεις ένα καλό, μεγάλο κομμάτι.

Όλα έχουν να κάνουν με τη διάθεση μας

Ακόμα και όταν φεύγω από μια τέτοια συνάντηση χωρίς να έχω αποκομίσει τίποτα από τις ομιλίες σκέφτομαι πως πριν κάποια χρόνια δεν είχαμε καν τέτοιες συναντήσεις οπότε όλα θα είναι καλύτερα την επόμενη φορά. Για να είναι όμως καλύτερα την επόμενη φορά πρέπει ΟΛΟΙ να μιλάμε. Να λέμε την άποψη μας. Και έχοντας πάντα στο νου μας ότι πρόκειται για ΔΩΡΕΑΝ συναντήσεις (με πίτσα) θα πρέπει να συνεισφέρουμε με καλή διάθεση, να λέμε την άποψη μας με καλή διάθεση και να συμμετέχουμε γιατί είναι ωραία να βρισκόμαστε και να κάνουμε δωρεάν ψυχοθεραπεία.

Σε απλά Ελληνικά και όπως λέμε εδώ στο χωριό, don’t be a dick. Απλά έλα. Είναι ωραία.

Ο δρόμος προς το μηδέν

Δες το παρακάτω γράφημα:

01

Λείπουν βασικά δεδομένα. Άξονες, τίτλοι, τιμές. Προσωπικά όταν βλέπω τέτοια γραφήματα, με τέτοια πορεία, ακόμα και χωρίς δεδομένα κάνω θετικές σκέψεις. Πρόοδος. Εξέλιξη.  Άνοδος. Οι άξονες, οι τίτλοι και οι τιμές όμως παίζουν μεγάλο ρόλο στο να μπορέσεις να διαβάσεις σωστά ένα γράφημα. Δες το επόμενο:

02

Aυτό το γράφημα έρχεται να επιβεβαίωσει τις σκέψεις που κάνω όταν βλέπω ένα γράφημα που αποτελείται από μόνο μια γραμμή. Μέσα σε ένα χρονικό διάστημα αυξήθηκαν τα κέρδη. Δεν έχουν σημασία τα νούμερα. Κοίτα τώρα, πως ένα τόσο ωραίο γράφημα, με μερικές μόνο αλλαγές, μπορεί να μετατραπεί σε ένα όχι και τόσο ωραίο γράφημα.

03

Εγώ λοιπόν είχα να αντιμετωπίσω ένα τέτοιο γράφημα. Και εδώ νομίζω πως ήρθε η ώρα να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις που μου θέτουν συχνά πυκνά.

1. Γιατί δημιουργήθηκε το CSSIgniter;

Μπόρεσα μέσα από μια πολύ μεγάλη και κουραστική έρευνα πριν κάποια χρόνια να βγάλω κάποια ασφαλή συμπεράσματα για το WordPress και την πορεία που θα ακολουθούσε. Πίστεψα πως με τις γνώσεις που είχα εκείνη την εποχή, θα μπορούσα να πάρω ένα μερίδιο της αγοράς, να κάνω αυτό που αγαπάω και παράλληλα να συνεισφέρω σε κάποια πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ήξερα ότι δεν καινοτομώ. Ήξερα ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς τα δικά μου themes. Αυτό που ήξερα με σιγουριά όμως είναι πως μπορούσα να σταθώ με άνεση και να τα καταφέρω στη συγκεκριμένη αγορά. Είχα βρεί το κομμάτι της πίτας που ήθελα. Κομμένο με χειρουργική ακρίβεια στις διαστάσεις που ήξερα ότι μπορώ να διαχειριστώ. Και τα κατάφερα. Όχι μόνος μου.

Εδώ να πω πως δεν έχω ιδέα γιατί αυτοί οι απίστευτοι τύποι (και αυτός εδώ) με ακολούθησαν. Δεν υπήρχαν κίνητρα. Δεν υπήρχαν χρήματα. Για να μην σε κουράζω, σε απλά Ελληνικά, τους ζήτησα να δουλέψουν για το CSSIgniter χωρίς αμοιβή. Και έτσι έγινε. Το γιατί δεν το έχω απαντήσει ακόμα. Ακόμα και όταν βρέθηκαν κάποια λίγα χρήματα και τους τα έδωσα, δεν ήταν αρκετά για να με ανέχονται. Τους μίλησα άσχημα. Πολύ άσχημα. Τους πίεσα. Πολύ. Τους ζητήσα παράλογα πράγματα. Έχω τόσα πολλά πράγματα να γράψω γι’ αυτούς τους τύπους. Θα το κάνω αναλυτικά σε άλλο άρθρο. Για να κλείσουμε αυτό το κομμάτι, τους χρωστάω πολλά. Όχι χρήματα, πλέον όλοι πληρώνονται κανονικά. Έυχομαι μια μέρα να μπορέσω να τους το ανταποδώσω.

Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Το CSSIgniter δημιουργήθηκε γιατί εκείνη την εποχή θεώρησα πως αν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω καλά είναι να σχεδιάζω WordPress themes και πως μέσα από αυτή τη προσπάθεια θα βοηθούσα να λυθούν κάποια προβλήματα τα οποία είχαν αρχίσει να μοιάζουν με βουνό. Από αυτά τα βουνά που οι κορυφές τους δεν κατακτιούνται εύκολα.

2. Γιατί δεν προσλαμβάνεις άτομα; Γιατί δεν επενδύεις στο CSSIgniter; Γιατί δεν “σηκώνεις” χρήματα;

Ένας δρόμος προς το μηδέν ξέρεις δεν κρύβει μόνο αρνητικά στοιχεία όπως λύπη, κατάθλιψη, τραγωδίες, κλάματα, νεύρα, τσακωμούς, αρρώστιες, μάχες με τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες. Κρύβει και ένα πολύ θετικό στοιχείο. Τον στόχο. Είναι ξεκάθαρος. Πρέπει να φτάσεις στο μηδέν. Ξυπνάς, κοιμάσαι, περπατάς, δουλεύεις με αυτό το πράγμα στο μυαλό σου. Το μηδέν. Είναι νομίζω το μοναδικό πράγμα που σε κάνει να συνεχίζεις να προσπαθείς. Να φτάσεις το μηδέν.

Αν είχα τη δυνατότητα να σου κάνω μια ανασκόπηση των γεγονότων που καταγράφονται στην κίτρινη γραμμή που βλέπεις στο παραπάνω γράφημα, μάλλον ούτε εσύ θα έκανες κίνηση να προσλάβεις, να επισπεύσεις καταστάσεις, να σηκώσεις χρήματα. Πολλά από αυτά που θα σου έλεγα δεν θα τα πίστευες.

Όταν ξυπνάς το πρωί και ενώ έχεις μια λίστα από πράγματα στο μπλοκάκι σου που πρέπει να γίνουν η μέρα σου σταμάταει απότομα από ένα εξώδικο, ένα κατασχετήριο, ένα πρόστιμο, ένα τηλέφωνο ή μια διαπραγμάτευση τότε αλλάζουν όλα. Αλλάζει η διάθεση σου. Χάνεις κάθε ενέργεια που πίστευες ότι έχεις διαθέσιμη για να βγάλεις την μέρα και τις (normal) υποχρεώσεις σου. Σίγουρα είναι και θέμα ανθρώπου και πόσο σοβαρά ή όχι παίρνει κάποια πράγματα. Στη δική μου περίπτωση, τις τελευταίες 700 μέρες βρέθηκα αντιμέτωπος με όλα αυτά πολλές φορές. Πολλές. Ταχυπαλμία, έλλειψη ύπνου, κρύος ιδρώτας, 35.000 χιλιόμετρα, καμία όρεξη για φαγητό, καμία όρεξη για διασκέδαση. Υπήρχαν μέρες που μέσα σε ένα 8ωρο έβγαζα δουλειά 1 ώρας. Κάποιες μέρες δεν μπορούσα να δουλέψω καθόλου. Κατάφερα όλο αυτό το διάστημα να είμαι εντάξει με τις τυπικές υποχρεώσεις που είχα απέναντι στην ομάδα και το CSSIgniter. Δεν ξέρω πως αλλά υπήρχαν μέρες που απλά κατάφερνα να αδειάζω το μυαλό μου και να δουλεύω ασταμάτητα.  Σε γενικές γραμμές, τα κατάφερα αλλά επειδή ξέρω τις δυνατότητές μου, αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα προβλήματα, θα είχα κάνει πολλά περισσότερα. Δεν θα μάθουμε ποτέ φυσικά αν αυτό ισχύει.

Το CSSIgniter μεγάλωνε. Και μεγάλωνε. Και μεγαλώνει. Και δείχνει πως θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Ίσως περισσότερο απ’ ότι υπολόγιζα όταν το ξεκινούσα με τον Ανάστη. Το CSSIgniter είναι μέρος μιας πολύ περίεργης αγοράς. Αυτή των WordPress themes. Όπως αποδείχτηκε το να στήσεις μια πολύ υγιή επιχείρηση δεν απαιτεί τεράστιο budget προώθησης / εξαγοράς χρηστών. Κάποια πράγματα γίνονται για σένα χωρίς να το θέλεις. Για κάποια άλλα πρέπει να ξεσκιστείς στη δουλειά. Θεωρώ δεδομένο πως πρέπει να έχεις ένα ανταγωνιστικό προϊόν. Επίσης άλλο άρθρο, αν και σε αρκετές παρουσιάσεις που έχω κάνει εδώ και εκεί, έχω μοιραστεί λεπτομέρειες για το πως λειτουργεί ένα μαγαζί που πουλάει WordPress themes. Όπως και να ‘χει, το CSSIgniter άρχισε να πουλάει μέσα από κανάλια που δεν είχα υπολογίσει και αυτή η κατάσταση με έφερε σε πολύ πλεονεκτική θέση, αλλά και μπροστά σε ένα δίλλημα. Να ζητήσω βοήθεια και να επισπεύσω την ανάπτυξη του CSSIgniter ή να λύσω κάποια προσωπικά θέματα; Η απάντηση ήταν απλή. Μου ήταν απλά αδύνατο να βρεθώ μπροστά σε ανθρώπους που εκτιμώ, που με έχουν βοηθήσει με τον τρόπο τους και να ζητήσω το οτιδήποτε. Χρήματα, συμβουλές ανάπτυξης, συγκρότηση μεγαλύτερης ομάδας και χίλια δυο άλλα. Γιατί όμως;

Γιατί όμως;

Όταν ζεις μέσα σε μια τόσο χαοτική κατάσταση, ξεχνάς πράγματα. Ξεχνάς πως είναι να είσαι χαρούμενος. Ξεχνάς πως είναι να είσαι συγκεντρωμένος. Ξεχνάς να απολαμβάνεις πράγματα. Βασικά ξεχνάς να ζεις. Πως είναι λοιπόν δυνατόν να μπορώ εγώ ο ίδιος να αντιληφθώ ότι βρίσκομαι σε μια τέτοια κατάσταση και να έχω το θράσος να βγω στην αγορά και να ζητήσω το οτιδήποτε; Χρήματα; Συνεργασίες; Συμβουλές; Θεώρησα λοιπόν σωστό, εφόσον το CSSIgniter μεγαλώνει με τον μαγικό τρόπο που μεγαλώνει, να δώσω λύση πρώτα σε οικογενειακά / προσωπικά προβλήματα και μετά να δω πως μπορώ να ανεβάσω το CSSIgniter στην μεγάλη κατηγορία. Όλα δείχνουν πως ήταν η σωστή απόφαση. Δεν θα μπω στη διαδικασία να σκεφτώ “what if” γιατί αν η απόφαση μου ήταν να δώσω έμφαση στο CSSIgniter το “what if” το οποίο θα είχα να διαχειριστώ θα ήταν απλά ανυπόφορο. Με άλλα λόγια, δεν κυνήγησα το CSSIgniter με μεγαλύτερη ταχύτητα γιατί το στομάχι μου δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί ταυτόχρονα 2 τόσο μεγάλα πράγματα. Εγώ λοιπόν ο ίδιος πάτησα φρένο, βασισμένος στις δυνατότητες / δύναμη / κουράγιο / γνώσεις / εμπειρίες που έχω και περιόρισα την εξέλιξη του CSSIgniter.

Σήμερα

Σήμερα ο δρόμος προς το μηδέν είναι βατός. Σχετικά σύντομος και βατός. Θα πρέπει να κάνω χοντροκομμένα λάθη για να μην φτάσω εκεί. Έχω αρχίσει και δουλεύω χωρίς να σκέφτομαι ούτε για 1 λεπτό κάτι άλλο. Μπορώ και τρώω χωρίς να τα παρατάω στη μέση. Μπορώ και κοιμάμαι κάποιες (συνεχόμενες) ώρες. Μπορώ και βλέπω ολόκληρη ταινία χωρίς να χάνω ολόκληρα κομμάτια. Μπορώ και συμμετέχω σε συζητήσεις ακούγοντας προσεκτικά ΟΛΑ όσα μου λένε. Μπορώ και θυμάμαι πράγματα. Υπάρχουν ολόκληρες εβδομάδες που το τηλέφωνο δεν χτυπάει ούτε μια φορά για κακό λόγο και όταν χτυπάει είναι καθαρά για διαδικαστικούς λόγους. Αρχίζει και χαλαρώνει το στομάχι μου. Τα μαλλιά μου δεν άσπρισαν όλα.  Οι φορές που σκέφτομαι αν κάτι το έζησα πραγματικά η αν το έβλεπα στον ύπνο(?) μου λιγοστεύουν. Βοήθησα έναν άνθρωπο, 3 χρόνια άνεργο, να προσπαθήσει να σταθεί στα πόδια του. Έναν άλλον, με ποσοστό αναπηρίας 70% από το 2010, που του δόθηκε η σύνταξη που διακαιούται μετά απο 35 χρόνια σκληρής δουλειας, μόλις πριν 1 μήνα να ανταπεξέλθει σε κάποιες υποχρεώσεις όλο αυτό το διάστημα. Να σταθώ δίπλα σε έναν ακόμα που έζησε έναν ψυχολογικό εφιάλτη. Να υψώσω το μεσαίο δάχτυλο σε όσους πίστεψαν έστω και για ένα λεπτό πως δεν θα τα καταφέρουμε. Να υψώσω το μεσαίο δάχτυλο σε “συγγενείς” που έβαλαν τους ανθρώπους μου σε απίστευτες περιπέτειες. Να είμαι σε γενικές γραμμές καλά. Όλα αυτά, με τις απολαβές μου από το CSSIgniter.

Αύριο

Σχεδόν στα 36 μου πλέον, δεν είχα ποτέ οικονομική άνεση. Ούτε σήμερα έχω αλλά όλο αυτό το διάστημα που έπεφτα με απίστευτη ταχύτητα από τον γκρεμό αντί να πέσω και να σπάσω τα μούτρα μου κατάφερα και έφτιαξα ένα πολύ καλό αλεξίπτωτο.  Το χρησιμοποίησα και έχω να σου πω πως η θέα είναι καταπληκτική, είμαι μέλος της καλύτερης ομάδας του κόσμου, το CSSIgniter μεγαλώνει, κάθε βράδυ πέφτω να κοιμηθώ και περιμένω να ξημερώσει για να κάτσω να δουλέψω και όλα θα πάνε καλά. Μόνο η σκέψη ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να δουλεύω σε λίγο καιρό χωρίς όλα αυτά στη πλάτη μου με χαροποιεί ιδιαίτερα και μου δίνει δύναμη. Σήμερα είμαστε 4. Αύριο θα είμαστε 134 και το CSSIgniter θα αποδείξει τι πραγματικά μπορεί να προσφέρει στην κοινότητα του WordPress.

Δηλαδή το CSSIgniter θα αλλάξει τον κόσμο;

Σε καμία περίπτωση. Να βελτιώσει κάποιες πτυχές της δημιουργίας / διαχείρισης ένος site για όλους εμάς τους υπόλοιπους, σίγουρα. Ήδη έχει βελτιώσει αυτό το κομμάτι της ζωής 21,000 άνθρωπων.

Τον δικό σου κόσμο; Τον άλλαξε;

Τον άλλαξε ναι. Και αυτό είναι κάτι για μένα.

The curious case of the Porcupine Colors Newsletter

pcn

Δεν τα πάω καλά με τα newsletters. Όταν μου ζητάς να γραφτώ σε ένα από αυτά μπαίνω άμεσα σε paranoia mode και αρχίζω και κάνω σενάρια. Τι θες τώρα; Γιατί να γραφτώ; Θα με χορτάσεις spam; Και άλλα τέτοια χαζά. Κάθε μέρα κάνω unsubscribe σε 4 – 5 από αυτά ενώ διαπιστώνω πως είμαι γραμμένος σε 14 – 15 καινούργια. Δεν έχει τελειωμό αυτό το πράγμα.

Υπάρχει ένα newsletter όμως εκεί έξω που έχω λατρέψει. Είναι αυτό το μηνιαίο περιοδικάκι που λαμβάνω κάθε μήνα στο email μου από τον Γιάννη. Το λάτρεψα για τους εξής 2 λόγους:

1. Περιεχόμενο

To porcupine newsletter περιέχει links. Links προς ενδιαφέροντα άρθρα, videos, μουσικές και φωτογραφίες. Επίσης στην αρχή του newsletter θα βρείς μια “σύντομη σκέψη”. Η σύντομη σκέψη του Γιάννη είναι που με κέρδισε. Κάνει το newsletter απόλυτα προσωποποιημένο. Περιγράφει ένα θέμα που για κάποιο λόγο τον ενδιαφέρει και πριν σε στείλει να μάθεις περισσότερα, σου δίνει μια μικρή περιγραφή. Δεν μπορείς παρά να συνεχίσεις να εξερευνείς τα υπόλοιπα links μιας και πλέον καταλαβαίνεις πως δεν είναι ένα απλό copy paste αλλά κάποιος ξόδεψε λίγο χρόνο για να τα βάλει σε μια σειρά.

2. Δομή

Οι ενότητες πάνω κάτω είναι ίδες. Η σύντομη σκέψη. Τα αγαπημένα του. Videos. Εικόνες. Design. Αρχιτεκτονική. Τα περισσότερα links που βρίσκω στο newsletter έχουν περάσει από μπροστά μου σε άλλα μέσα. Facebook, Twitter κλπ. Πολλά από αυτά δεν με ενδιαφέρουν και τα προσπερνάω. Εδώ όμως ξεκινάει το μυστήριο με το συγκεκριμένο newsletter. Μόλις το λάβω, θα σταματήσω ό,τι κάνω, θα το ανοίξω και θα δω όλα τα links ένα προς ένα. Είναι η στιγμή μου, το δωράκι μου. Δηλαδή πως να σου το πω, μου θυμίζει την εποχή του PC Master. Το διάβαζα από εξώφυλλο σε εξώφυλλο, 2 φορές.

Φυσικά καταλαβαίνω γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό. Ο Γιάννης είναι φίλος μου και η γνώμη του γενικώς, σε πολλά θέματα, δεν είναι μια ακόμα γνώμη. Μετράει. Ίσως λόγω απόστασης πλέον, το newsletter να με φέρνει πιο κοντά του αλλά ξέρω ότι μπορώ να κάνω ένα βήμα πίσω και να δω το θέμα πιο σφαιρικά. Οπότε αν ξεχάσουμε για 1 λεπτό το παραπάνω, μπορώ να πω πως αυτό που με κέρδισε στο συγκεκριμένο newsletter είναι η συνοχή. Μπορεί δηλαδή κάποια links από κάποιες θεματικές ενότητες να είναι τελείως έξω από τα ενδιαφέροντα μου αλλά και μόνο που μπορώ να τα αντιστοιχίσω με κάποια tags (design, photography, web design, music, αισιοδοξία, απορίες, curation) μου αρκεί.

Να γραφτώ;

Αν η περιέργεια δεν είναι κομμάτι του χαρακτήρα σου, τότε καλύτερα να μη γραφτείς. Το Porcupine Colors Newsletter δεν είναι για όλους. Είναι για όσους έχουν τη δυνατότητα να αφιερώσουν 15 – 20 λεπτά για να διαβάσουν ένα περιοδικό συγκεκριμένης ύλης. Είναι για όσους έχουν τη δυνατότητα να σπρώξουν τη καθημερινότητα λίγο πιο πίσω και να κάνουν χώρο για λίγη αισιοδοξία και ομορφιά. Αν αυτή η πρόταση σε αφήνει παγερά αδιάφορο, τότε δεν χρειάζεται ούτε το αρχείο με τα newsletters να τσεκάρεις και φυσικά ούτε να γραφτείς.

 

Να τρέξω το δικό μου startup;

Διάβασα ένα άρθρο σήμερα και μπήκα σε σκέψεις. Είπα να τις γράψω λοιπόν.

Σχεδόν κάθε μέρα πλέον ξεφυτρώνει ένα νέο Ελληνικό startup που έχει ως μοναδικό σκοπό να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Υποσχέσεις, slides, videos, happy instagram photos, business plans και τα ρέστα.

Είναι καταπληκτικό όλο αυτό που συμβαίνει. Νέα παιδιά να κυνηγάνε το όνειρο τους. Ακόμα πιο καταπληκτικό είναι το γεγονός πως αυτά τα παιδιά πλέον έχουν κάποιες, έστω και λίγες, πόρτες να χτυπήσουν και να λάβουν πολύτιμες συμβουλές και χρήματα για να ξεκινήσουν. Κάτι τέτοιο πριν 5 χρόνια, τουλάχιστον για την μάζα, ήταν αδύνατο. Πλέον άνθρωποι ακόμη και της δικής μου τάξης έχουν την δυνατότητα να δοκιμάσουν χωρίς να έχουν τίποτα να χάσουν. Καταπληκτικό.

Να τρέξω λοιπόν το δικό μου startup;

Φυσικά. Δεν μπορεί κανείς να σε εμποδίσει. Κάποια στιγμή όμως θα χρειαστεί να δώσεις απαντήσεις σε ερωτήσεις του τύπου “Ποιά είναι η αγορά;” ή “Πόσο μεγάλη είναι αυτή η αγορά;” ή “Ποιοί είναι οι ανταγωνιστές;” και άπειρες άλλες που είτε θα κάνεις εσύ στον εαυτό σου είτε θα σου τις κάνει κάποιος από τον οποίο κάτι ζητάς (συνήθως χρήματα). Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μπορούν να σε βοηθήσουν να βρεις τις σωστές απαντήσεις. Νομίζω όμως πως τέτοιου τύπου ερωτήσεις είναι πολύ χαμηλά στη λίστα με όσες πρέπει να απαντήσεις πριν ξεκινήσεις.

Από που προτείνεις να ξεκινήσω;

Γενικά είμαι της λογικής που λέει πως πρώτα μαθαίνουμε να μπουσουλάμε, μετά να περπατάμε και μετά να τρέχουμε. Ρίξε μια ματιά στις παρακάτω δηλώσεις:

  1. Κυκλοφορεί ζεστό χρήμα στην αγορά, έχω τις άκρες, δωρεάν (δεν είναι) είναι οπότε γιατί όχι. Θα δοκιμάσω και όπου βγει.
  2. Πολύ θα ήθελα ο κοινωνικός μου περίγυρος να με δει σε πρωινή εκπομή να μιλάω για την ιδέα μου χυμένος σε μια καρέκλα από την μαγκιά και να πετάω ατάκες για εντρεπρενερς. “Ξεκινήσαμε από το μηδέν” κλπ.
  3. Αφού όλοι έχουν startups, εγώ γιατί να μην έχω;
  4. Επιτέλους οι γονείς μου θα με διαβάσουν σε ολοσέλιδο αφιέρωμα στην εφημερίδα.
  5. Ήρθε η ώρα να γίνω πλούσιος. Ναι, νομίζω πως είναι η σωστή στιγμή.

Αν συμφωνείς με όλες αυτές τις δηλώσεις τότε πάρε τα χέρια σου σιγά σιγά από το πληκτρολόγιο, σήκω από την καρέκλα και πήγαινε στην πλησιέστερη ψυχιατρική κλινική και άραξε. Αν δεν το κάνεις θα κάνεις κακό στον εαυτό σου, στους φίλους σου, στην οικογένεια σου και σε γενικά σε όσους για τους οποίους νοιάζεσαι.

Πέρα από την πλάκα νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσεις απαντώντας σε κάπως πιο προσωπικές ερωτήσεις, όπως:

  1. Γιατί το κάνω όλο αυτό;
  2. Έχω την δυνατότητα να σκέφτομαι/δουλεύω πάνω στην ιδέα μου όλη μέρα κάθε μέρα;
  3. Έχω την δυνατότητα να ακολουθήσω ένα τρόπο ζωής χωρίς ωράρια, αργίες, εποχές και διακοπές;
  4. Πως διαχειρίζομαι μικρές καθημερινές απογοητεύσεις;
  5. Πως διαχειρίζομαι μια μεγάλη και εντυπωσιακή ήττα;
  6. Μπορώ να λειτουργήσω υπό πίεση που εγώ ο ίδιος δημιούργησα;
  7. Μπορώ να λειτουργήσω υπό πίεση που άλλοι δημιουργήσαν για μένα;
  8. Μπορώ να λειτουργήσω ομαδικά;
  9. Μπορώ να αφήνω ασήμαντα πράγματα απλά να περνάνε χωρίς εμμονές;
  10. Μπορώ να λειτουργήσω δίπλα σε άλλους, πιο ικανούς ανθρώπους από εμένα, χωρίς να γίνομαι ανταγωνιστικός μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό μου;
  11. Σε τι επίπεδα κινείται η μυστικοπάθεια μου;

Με άλλα λόγια, πριν κάνεις το οτιδήποτε, πρέπει να σε πιάσουν για λίγο τα υπαρξιακά σου. Να κάνεις αυστηρή αυτοκριτική. Αν είσαι άνθρωπος και όχι ρομπότ και δώσεις ρεαλιστικές απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις, λογικά θα καταλήξεις στο συμπεράσμα πως μάλλον δεν είναι για σένα τα startups. Μπορεί και να μην είναι. Μπορεί όμως και να είναι. Μπορεί οι παραπάνω ερωτήσεις τώρα να σου φαίνονται δύσκολες αλλά όταν έρθει η ώρα να τις αντιμετωπίσεις τα πράγματα να είναι πιο απλά.

Αν διαβάζεις τα παραπάνω με μια δόση υπεροψίας τότε θα πάρεις το πρώτο σου μάθημα όταν θα χρειαστεί να παρουσιάσεις την ιδέα σου, business plan σου or whatever σε επενδυτές (όχι, οι γονείς σου δεν μετράνε). Εκεί, σε γενικές γραμμές, θα λάβεις μια από τις παρακάτω απαντήσεις:

  1. Κάτι υπάρχει εδώ το οποίο αξίζει να εξερευνήσουμε (ομάδα / ιδέα).
  2. Υπεραισιόδοξος/η αλλά ίσως υπάρχει κάτι το οποίο αξίζει να εξερευνήσουμε.
  3. Πάσχεις από σύνδρομο παραληρητικής διαταραχής (Δεν ξέρεις τι σου γίνεται σε απλά Ελληνικά).

Τώρα θα μου πεις πως είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι κατάφεραν κάτι σημαντικό ενώ είχαν απέναντι τους πάντες. Σύμφωνοι. Το πρόβλημα εδώ είναι πως, σχεδόν πάντα, εστιάζουμε στο τι πέτυχαν και όχι στο τι θυσίασαν για να το πετύχουν. Σκέψου τι αντίκτυπο θα είχαν αυτές οι θυσίες  στην δική σου ζωή. Μπορείς να τις διαχειριστείς; Η μήπως πιστεύεις πως δεν θα κάνεις θυσίες; Χαχ.

Με την αποτυχία; Πως τα πας; Θα μπορέσεις επίσης να την διαχεριστείς; Κάνω λόγο για διαχείριση αποτυχίας μιας και είναι πολλοί αυτοί που μετά από ένα τρελό FAIL βγαίνουν και διαφημίζουν την αποτυχία ως κάτι θετικό. Είναι θετικό. Είναι εμπειρία. Είναι μαθήμα. Αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά όμως πίσω από κάποιες από αυτές τις αποτυχίες θα δεις πως πρόκειται για μια λίστα δικαιολογιών που χρησιμοποιήθηκαν ώστε να μαζευτούν τα ασυμμάζευτα που άφησε πίσω της η προσπάθεια προς το “success story”, προς το μπράβο της μάνας, προς την συνέντευξη στην τηλεόραση. Είσαι σε θέση να αναλάβεις την ευθύνη;

Δεν τα γράφω όλα αυτά για να σου κόψω τα φτερά. Η απάντηση μου στην έρωτηση “Να τρέξω το δικό μου startup;” είναι ΝΑΙ χωρίς 2η σκέψη πριν καν τελειώσεις την ερώτηση. Απλά μιας και όλο αυτό το ζω από μέσα, θεώρησα δίκαιο να σε ενημερώσω για μια πραγματικότητα που υπάρχει δίπλα σου και όχι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Για μια πραγματικότητα που είτε το θέλεις είτε όχι θα σε φέρει αντιμέτωπο με πολλές, αν όχι όλες και ακόμα περισσότερες, από τις ερωτήσεις που διάβασες παραπάνω.

Καλή τύχη.

Δημιουργία απλού WordPress plugin

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, κυκλοφορεί η φήμη πως η συγγραφή ενός WordPress plugin δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η αλήθεια είναι πως εξαρτάται από το τι θες να κάνεις αλλά για απλά πράγματα που συναντάς καθημερινά δεν είναι τόσο δύσκολο. Ας δούμε ένα σενάριο.

Φτιάχνεις ένα site για πελάτη σου το οποίο αποφάσισες να χτίσεις – μιας και είναι λίγα τα λεφτά Άρη – πάνω σε ένα έτοιμο WordPress theme. Ψάχνεις και βρίσκεις theme το οποίο είναι αρκετά κοντά στις απαιτήσεις του πελάτη σου. Θα χρειαστούν κάποιες αλλαγές σε επίπεδο CSS. Αγοράζεις, ανεβάζεις και ενεργοποιείς το theme. Εντοπίζεις το βασικό stylesheet (style.css) και αρχίζει να κάνεις προσθήκες / αλλαγές. Περνάς το περιεχόμενο και το site είναι online. Πληρώνεσαι (αποκλείεται), ο πελάτης σε συγχαίρει για το αποτέλεσμα (αποκλείεται) και εσύ όπως υποσχέθηκες (χωρίς έξτρα πέσος) κρατάς την εγκατάσταση WordPress up to date όπως και το theme. Κυκλοφόρησε λοιπόν η έκδοση 1.1 του theme και κάνεις update (χωρίς backup). Ρίχνεις μια ματιά στο site απλά για να επιβεβαιώσεις πως όλα πήγαν καλά και διαπιστώνεις πως οι αλλαγές σου έχουν χαθεί μιας και το update αντικατέστησε και το παλιό style.css.

Holly mother of WordPress. Now what? 2 λύσεις.

Child themes. http://codex.wordpress.org/Child_Themes

Πρακτικά δεν υπάρχει πιο αποδοτική λύση όταν δουλεύεις με έτοιμο theme. Διάβασε προσεκτικά τις παραπάνω οδηγίες και θα καταλάβεις πως είναι ο καλύτερος τρόπος. Όμως εμείς για το συγκεκριμένο σενάριο θα χρειαστούμε μερικές απλές CSS αλλαγές τις οποίες θα θέλαμε να κρατάμε σε ένα ξεχωριστό αρχείο που θα φορτώνει μετά το style.css και θα θέλαμε να το κάνουμε δημιουργώντας ένα απλό plugin. Ένα plugin που σαν μοναδική λειτουργικότητα θα έχει να φορτώσει ένα αρχείο .css – ας το ονομάσουμε custom.css –  ακριβώς μετά το style.css του theme. Βλέπουμε αυτό το σενάριο γιατί είναι πολλά “premium” themes τα οποία είναι αλλεργικά στα child themes.

1. Στον φάκελο /plugins της εγκατάσταση WordPress, φτιάχνουμε ένα φάκελο με το όνομα theme-mods. Εκεί μέσα φτιάχνουμε ένα αρχείο με το όνομα theme-mods.php το οποίο για αρχή περιέχει μόνο το παρακάτω σχόλιο:

<?php
/**
 * Plugin Name: Theme Mods
 * Plugin URI: http://www.cssigniter.com
 * Description: A series of customizations for this site
 * Version: 1.0
*/
?>

Αποθηκεύουμε και επιστρέφουμε στο WordPress admin dashboard στην ενότητα Plugins > Installed Plugins. Θα δούμε το παρακάτω:

Τίποτα σπουδαίο ως εδώ. Απλά είπαμε στο WordPress πως έχουμε φτιάξει ένα νέο plugin το οποίο για την ώρα κάθεται και μας κοιτάζει. Αυτό λοιπόν που θέλουμε να κάνει είναι να φορτώσει to αρχείο custom.css το οποίο θα φτιάξουμε μέσα στο φάκελο theme-mods παρέα με το αρχείο theme-mods.php. Πρέπει λοιπόν μέσα στον φάκελο theme-mods να βλέπετε κάτι τέτοιο:
Screen Shot 2014-06-20 at 2.08.50 PM

Επιστροφή στο theme-mods.php όπου γράφουμε 3 γραμμές κώδικα:

<?php
/**
 * Plugin Name: Theme Mods
 * Plugin URI: http://www.cssigniter.com
 * Description: A series of customizations for this site
 * Version: 1.0
*/

add_action('wp_enqueue_scripts', 'cssigniter_add_custom_styles');

function cssigniter_add_custom_styles(){
    wp_enqueue_style( 'cssigniter-custom-css', plugins_url( 'custom.css' , __FILE__ ) );
}

?>

Ας ενεργοποιήσουμε τώρα το plugin. Εδώ να προσθέσω πως για το συγκεκριμένο παράδειγμα έχω ενεργοποιημένο το default WordPress theme Twenty Fourteen οπότε αν έχετε κάποιο άλλο το παρακάτω screenshot ίσως είναι λίγο διαφορετικό. Αν κάνουμε λοιπόν refresh στο site θα δούμε πως έχει προστεθεί ένα ακόμα CSS αρχείο μαζί με τα CSS αρχεία που φορτώνει το Twenty Fourteen:
Screen Shot 2014-06-20 at 2.20.51 PM

Τι έγινε ρε παιδιά, πως έγινε αυτό τώρα;

Ας δούμε τον κώδικα που γράψαμε γραμμή – γραμμή.

add_action('wp_enqueue_scripts', 'cssigniter_add_custom_styles');

Ένας από τους λόγους της μεγάλης επιτυχίας του WordPress είναι τα actions. Τι είναι τα actions ρωτάς. Ας δούμε την ερμηνεία που δίνει το ίδιο το WordPress.

In WordPress an Action is a PHP function that is executed at specific points throughout the WordPress Core.

Είναι λοιπόν PHP functions οι οποίες εκτελούνται σε συγκεκριμένα σημεία όταν π.χ. αιτούμαστε να δούμε μια σελίδα του site. Έρχεται λοιπόν το WordPress και σου λέει πως εσύ σαν καλός developer που είσαι μπορείς να κάνεις “hook” δικές σου functions σε αυτά τα actions μέσω της add_action της οποίας η σύνταξη είναι:

add_action('wordpress_hook','my_custom_function')

Η πρώτη παράμετρος είναι το WordPress hook στο οποίο θέλεις να εκτελεστεί η δεύτερη παράμετρος που είναι η δική σου function. Nice eh? Και μετά με ρωτάς αν υπάρχουν πολλά τέτοια actions. Ναι, υπάρχουν σου απαντάω εγώ.

Πάμε να δούμε και τον κώδικα της function που γράψαμε παραπάνω:

function cssigniter_add_custom_styles(){
    wp_enqueue_style( 'cssigniter-custom-css', plugins_url( 'custom.css' , __FILE__ ) );
}

Χρησιμοποιούμε λοιπόν την function wp_enqueue_style που μας δίνει το WordPress και της περνάμε 2 παραμέτρους. Η πρώτη είναι ένα μοναδικό όνομα (handle) και η δεύτερη το σημείο στο οποίο βρίσκεται το αρχείο custom.css. Στο Codex θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την function plugins_url.

Με 2 απλές εντολές φορτώσαμε το δικό μας CSS αρχείο. Η wp_enqueue_style φροντίζει να φορτωθεί το αρχείο και το action wp_enqueue_scripts φροντίζει όλο αυτό να εκτελεστεί τη σωστή στιγμή.

Ε, όχι και τη σωστή στιγμή..

Πολύ σωστά. Όπως βλέπεις στο παραπάνω screenshot με τα κόκκινα γράμματα βλέπουμε πως το αρχείο custom.css έχει φορτωθεί ΠΡΙΝ το style.css ενω εμείς θέλουμε το αντίθετο. Πρώτα να φορτώσει το style.css και μετά το custom.css

Err.. γιατί;

Γιατί. Ας υποθέσουμε πως έχουμε το παρακάτω style στο style.css

body { background:red; }

Και στο custom.css έχουμε

body { background:green; }

Όπως πολύ σωστά μάντεψες το background θα παραμείνει κόκκινο. Αν δεν καταλαβαίνεις γιατί μπορείς να μελετήσεις την ενότητα Specificity του MDN.

Για να φορτώσουμε λοιπόν το custom.css ΜΕΤΑ το style.css θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στο style.css. Να πούμε δηλαδή στην add_action ότι κοίτα, άσε να φορτώσει πρώτα το default stylesheet (style.css) και μετά φορτώνεις και το custom.css. Αν ρίξεις μια πιο προσεκτική ματιά στο documentation της add_action θα δεις πως υπάρχει και μια τρίτη παράμετρος η οποία λέγεται $priority και έχει default τιμή 10. Oπότε αν αλλάξω τη παρακάτω γραμμή κώδικα από:

add_action('wp_enqueue_scripts', 'cssigniter_add_custom_styles');

Σε

add_action('wp_enqueue_scripts', 'cssigniter_add_custom_styles', 11);

Θα δούμε πως το custom.css φορτώνεται ΜΕΤΑ το style.css, αυτό που θέλουμε δηλαδή. Αυτό γίνεται γιατί είπαμε στο WordPress “Αφού έχεις default priority 10, ξεμπέρδευε με ό,τι έχεις να φορτώσεις μέσω της wp_enqueue_scripts (default stylesheet ή ότι άλλο σου έχει πει το theme) και μετά, αφού σου όρισα priority 11, πέρνα και μια βόλτα από εδώ να σου πω τι να κάνεις”.

Τι κέρδισα τώρα;

Έχεις τα δικά σου styles σε ένα αρχείο το οποίο δεν σχετίζεται με το active theme. Ακόμα και αν αλλάξεις theme και έχεις το συγκεκριμένο plugin ενεργοποιημένο το custom.css θα συνεχίζει να φορτώνεται no matter what. Σε πιθανό theme update λοιπόν θα δεις μια σημαντικη διαφορά στις άσπρες τρίχες που εμφανίζονται στο κεφάλι σου. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να κρατήσεις τα δικά σου styles σε ένα δικό σου αρχείο, κάπου μακριά από το theme folder. Επίσης μόλις έφτιαξες το πρώτο σου plugin. Εύκολο;